สุภาษิตจีน-5

จูล

รอบคอบแต่ขาดปัญญา ดีกว่ามีปัญญาแต่ไม่รอบคอบ
ระฆังจะดังต้องตี คนดีจะต้องลงปฎัก
รักที่จะสู้ ต้องพร้อมอยู่เมื่อแพ้
ระยะใกล้ความแตกต่างเห็น ระยะห่างความคล้ายคลึงมา
ระหว่างเพื่อน คำเท็จไม่กล่าว
รักพ่อแม่ คือแสงบริสุทธิ์ที่ส่องโลก
รักแท้หายาก แต่มิตรแท้กับยากกว่า


ลมพัดผ่านไป ลมแดดไม่ผ่านตาม
ละครดีหาคำอธิบายไม่มี
ลาดีมีค่า กว่าม้าพยศสู้
ลิงน่าเกลียด แต่ก็กระเดียดมาทางเรา
ลิ้นไม่มีกระดูก แต่คมยิ่งกว่าฟัน
ลิ้นอยู่ในปาก แต่คนก็รังเกียจได้น่าพิศวง
ลูกมะเขือหล่นไม่ไกลต้น
โลกนี้เหมือนหนังสือ ที่อ่านแล้วต้องติดตามตอนจบ


วันนี้เราปลูกต้นไม้ วันต่อไปเราจะมีร่มเงา
วันนี้ยอมลำบาก แต่วันหน้ารอวันรวย
วาจาพูดอะไรให้คิด เพราะไม่สามารถเรียกคืน
วัยแรกไม่มีความรู้ วันวัยไม่หาเงิน วัยสามไม่ทำดี วัยสี่จะเหลืออะไร
วาจาถ้าหวานนัก ความหมายมักจะขมขื่น
เวลาเหมือนน้ำไหล ผ่านไปไม่คืนกลับ
เวลามีให้เก็บ เวลาหมดให้ปลง


ศักดิ์ศรีจะสูญสิ้น ถ้าเชื่อคำหวาน
ศัตรูของศิลปะ คือความโง่ของศิลปิน
ศัตรูที่ร้ายกาจของมนุษย์คือตัวเอง
ศาสนาพูดไม่ได้ แต่เข้าถึงใจได้ลึกที่สุด
ศิษย์ต้องเกรงกว่าครู โลกจึงเจริญ
เศรษฐีตระหนี่ ยาจกยังรวยกว่า
ศึกษามามากแต่ไม่จำก็ไร้ค่า ตายไปก็ลืมหมด
ศัตรูที่ฉลาด ใช้วาจาเป็นอาวุธ

ก็อปซ่า

อ้อยเข้าปากช้าง

หมายความว่า สิ่งที่หลุดลอยไปเป็นของคนอื่นแล้ว ก็ย่อมจะสูญหรือไม่มีทางจะได้คืนมาง่าย ๆ มักหมายถึงการที่เสียรู้หรือเสียประโยชน์ไปโดยถูกช่วงชิง หรือโดยความผิดพลาดอย่างหนึ่งอย่างใดแล้ว อย่าหวังจะได้กลับคืนมาทีเดียวนักเปรียบเหมือนอ้อยซึ่งเป็นอาหารโปรดของช้าง เมื่อตกเข้าไปอยู่ในปากช้างแล้ว "ยากที่จะง้างออกมาได้"

1# จูล

เจี๊ยบซ่า

ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิด